Hey iedereen! Dus, aangezien ik achter loop met mijn Star Wars-franchisebeoordelingen, en vandaag de 15e verjaardag is van de very next entry in the marathon, dacht ik dat ik mijn gedachten zou opschrijven over de laatste aflevering in Lucas’s zeer verdeeld prequel-trilogie, Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith. Ik heb deze film vanaf het moment dat ik uit de bioscoop liep op de openingsdag echt wel geliefd. Opgegroeid met de originele trilogie, en de eerste twee afleveringen doorlopen met wisselende mate van plezier, waren mijn verwachtingen niet bijzonder hoog voor de afsluiter van de trilogie. Niet te vergeten, vanaf de eerste momenten van de epische openingsgevecht boven de lucht van Coruscant, tot Anakin’s langzame, tragische en angstaanjagende verschuiving naar de donkere kant, tot de constant adembenemende wereldopbouw/digitale effecten, en een verwoestende, fenomenaal uitgevoerde finale van een uur die enkele van de grootste Star Wars-momenten van de hele serie bevat, deze film heeft het allemaal. Natuurlijk worden we nog steeds onderworpen aan Christensen’s onevenwichtige wending als Anakin, waarbij hij wild heen en weer swingt van ongemakkelijk en stijf, naar bedreigend, en uiteindelijk hartbrekend, het is een beetje een rollercoaster, maar niet zonder zijn charme. Vergeet die klassieke scènes niet waarin de beruchte en nog steeds pijnlijke “chemie” tussen Hayden en Natalie Portman’s Senator Amidala, beter bekend als de naakte en zwanger woordvrouw die zich zorgen maakt in deze aflevering. Ik kan wat kleine dingetjes hier en daar bekritiseren, maar die kwesties verbleken in vergelijking met wat goed gedaan is. De eindstrijd en gebeurtenissen op Mustafar zijn nog steeds enkele van de mooiste en zielverscheurende momenten die de serie te bieden heeft, misschien wel het meest, op een intens emotioneel niveau. Ik zal nooit het knagende gevoel van pijn vergeten dat ik voelde voor Obi-Wan terwijl hij die laatste wanhopige woorden tot zijn gevallen vriend sprak, of het geluid van Padme’s stem bij haar uiteindelijke realisatie dat haar liefde in de duisternis is veranderd. Hartverscheurend en krachtig. Revenge of the Sith is zonder twijfel een van mijn favorieten van de franchise en doet veel om de prequels als geheel te redden. 9/10. Bijna een meesterwerk. En wat is het met jullie allemaal? Zijn jullie fans van Revenge of the Sith?