Temidden van al die actiegames, vechtgames en andere shoot’em ups die tientallen keren zijn uitgekomen, trok één spel mijn aandacht in de tijdschriften van het begin van de zomer 1995: een klein puzzelspel genaamd Mario’s Picross. Het spelssysteem klikte meteen bij mij en ik kocht het zodra het uitkwam. Het spel is schattig, de inhoud is enorm en uitdagend, en dat zou wel eens het spel kunnen zijn dat mijn interesse in pixelkunst heeft aangewakkerd. Het is het enige picross-spel dat we lange tijd in het westen hebben gehad, maar ik had een oplossing om nog wat langer door te kunnen spelen: samen met mijn vrienden maakten we vroeger onze eigen picross-puzzels op papier en deelden die met elkaar. Sindsdien ben ik een grote fan van elk picross-spel geweest, en haalde ik er het grootste deel van op de DS, 3DS en Switch.