Het klinkt misschien gek, maar DKC2 slaagt erin om te verbeteren ten opzichte van het eerste deel in bijna elk gebied. De graphics zijn zelfs beter, de muziek is fantastisch, luister maar naar ieders favoriete Stickerbrush Symphony, en vooral het niveauontwerp is veel beter. Hoewel ik het eerste deel liever heb puur om nostalgische redenen, geef ik toe dat DKC2 over het geheel genomen een beter spel is, wat een behoorlijke prestatie is. Om te denken dat het rond dezelfde tijd uitkwam als Yoshi’s Island is behoorlijk verbazingwekkend. Mijn enige spijt is de overkoepelende sombere, donkere en depressieve toon van dit spel in vergelijking met zijn vrolijke en kleurrijke voorganger.