Wall-E draait helemaal om liefde, eenzaamheid en verlangen zoals verpersoonlijkt in onze schattige held Wall-E, zelf. Hij heeft honderden jaren lang zwoegen op een verlaten en milieuschadelijk aarde waar bergen rommel en puin torenhoog opgestapeld zijn. Wall-E is in wezen een afvalpers die de taak heeft om deze torenhoge stapels afval te ordenen en samen te persen in een zinloze poging om het afval en de excessen die het leven hebben vernietigd op te ruimen en de mensen gedwongen hebben om de planeet te verlaten. De openingsscènes van de film vertellen het verhaal van de ondergang van de aarde voortreffelijk terwijl tegelijk Wall-E zijn dagelijkse routine uitvoert. Het is heel duidelijk dat Wall-E het laatste overlevende robot van zijn soort is, aangezien zijn nu kapotte broertjes verspreid liggen over het ontvolkte landschap. Gelukkig leveren zij de juiste onderdelen om Wall-E continu zichzelf te laten repareren. Op dit punt is ook duidelijk geworden dat Wall-E honderd jaar eenzaamheid hem een persoonlijkheid heeft doen ontwikkelen. Zijn enige vriend is een belachelijk schattige kakkerlak die als huisdier fungeert en hem volgt terwijl hij rommel stapelt en rommeltjes uit het puin verzamelt. Wall-E is een nieuwsgierig klein kereltje en heeft zijn improvisorische “huis” omgetoverd tot een gigantische vitrine voor zijn geliefde rommeltjes. Wall-E heeft het ook voor muziek weten te ontwikkelen en brengt elke avond door met het bekijken van zijn oude videoband van Hello, Dolly! terwijl hij de dansroutines van de film leert. Natuurlijk is er meer aan Wall-E dan zijn nieuwsgierigheid naar deze vreemde menselijke rommeltjes. Hij heeft een verlangen naar gezelschap ontwikkeld.