Wat een slab je eigenlijk vertelt over een verzegeld spel

Twee gesealde exemplaren van hetzelfde spel kunnen compleet verschillende levens leiden. Het ene ligt naakt in een lade, shrinkwrap intact, wachtend om geloofd te worden. Het andere is ingegoten in acryl met een etiket waarop iets staat als 9.4 A++ – en ineens wil iedereen op de meetup het vasthouden. Als dat etiket voor jou als belastingrecht klinkt, hier is de woordenschat, zonder mystiek.

Slab versus raw, en wat het plastic werkelijk aangeeft

Een slab is de aantoonbaar beveiligde acrylkoker waarin een beoordelingsbedrijf – WATA en VGA zijn de namen die je het meest hoort in games – een item sealt na inspectie. Een raw game is alles wat dat proces niet heeft doorlopen, zelfs als het fabrieksgeseald en vlekkeloos is. Raw betekent niet ruw; het betekent onbewerkt door een derde partij.

Wat geeft graded dan eigenlijk aan? Drie dingen, en slechts drie: iemand met referentiekennis heeft beoordeeld dat de shrinkwrap fabrieksorigineel is in plaats van een reseal, ze hebben een conditie-oordeel toegekend, en de koker beschermt die staat voortaan. Wat het niet aangeeft is een prijs. Een grade beschrijft de conditie op de dag van inspectie – de markt beslist over alles wat daarna komt, en die verandert continu van mening.

Daarom is een raw gesealde partij zoals drie gesealde Pokémon-games niet minder dan een slabbed exemplaar – het draagt gewoon zijn eigen bewijslast. Jij, de koper, wordt de grader.

Seal grade versus box grade – twee cijfers, twee verschillende verhalen

WATA-achtige labels splitsen het oordeel in twee. De box grade is een cijfer op een tienpuntsschaal dat het karton beschrijft: hoeken, deukjes, verkleuring door zon, schurende slijtage. De seal grade is een letter – A++ bovenaan, dalend via B en C – die de shrinkwrap zelf beschrijft: scheuren, gaatjes, losheid, krassen. VGA kiest de andere weg en vat alles samen in één cijfer op een 100-puntsschaal.

De splitsing doet ertoe omdat de twee het enorm oneens kunnen zijn. Een doos kan messcherp zijn onder een wrap die bij de flap is gescheurd; een perfecte seal kan een doos omhelzen die in een magazijn een optater heeft gekregen. Lees beide helften voordat je enthousiast wordt over één van beide.

De seal is ook waar authenticatie zijn waarde bewijst, omdat resealing – het shrinkwrappen van een gebruikt spel om het als nieuw door te verkopen – de oudste truc is in sealed verzamelen. Graders bestuderen hoe fabriekswrap werd gevouwen en genaaid; verzamelaars praten over Y-folds en H-seams omdat uitgevers en periodes kenmerkende wappatronen hadden. De vroegste Amerikaanse drukken van Super Mario Bros. gebruikten beroemd genoeg helemaal geen shrinkwrap – ze werden geleverd in hangtab-dozen met stickervs, en dat is precies het soort detail dat bij een reseal misgaat.

Eerste druk: waarom 'Player's Choice' iets vertelt

Een first print (of eerste productierun) is de vroegste versie van een uitgave, voordat herdrukken, budgetlijnen en aangepaste verpakkingen volgden. Uitgevers markeren veel herdrukken behulpzaam voor je: Nintendo's Player's Choice-banner, Sony's Greatest Hits-lijn in Noord-Amerika en het Platinum-assortiment op PAL-schapen. Andere aanwijzingen zijn subtieler – gewijzigde leeftijdsclassificatielogo's, aangepaste partnummers, aangepaste achterkant-screenshots.

Verkopers die hun drukgangen kennen, vermelden dat duidelijk. Een listing zoals deze gesealde first-release Unreal uit 1998 doet een specifieke, controleerbare bewering – en die specificiteit is meer waard voor een serieuze verzamelaar dan een alinea bijvoeglijke naamwoorden. Regio doet er ook toe: een NTSC first print en het PAL-tegenhanger zijn verschillende objecten met verschillende aanhangers, geen uitwisselbare exemplaren van hetzelfde spel.

Population reports, en wanneer beoordelings-taal werkelijk telt

Een population report (de "pop") is een volkstelling van hoeveel exemplaren een beoordelingsbedrijf heeft geslabd op elk grade-niveau. Kaartverzamelaars hebben al decennialang geleund op PSA's pop-gegevens; game grading's equivalent is jonger en onregelmatiger. De valstrik: een poprapport telt alleen wat is ingezonden. Een veelvoorkomende cartridge met een pop van twee is niet zeldzaam – hij is alleen zelden de moeite van de beoordelingskosten waard.

• Grading verdient zijn waarde op hoogwaarde gesealde games, op alles waar het risico op reseal reëel is, en bij verkoop aan vreemden die niet persoonlijk kunnen inspecteren.
• Raw is logisch voor games die je misschien daadwerkelijk opent, voor CIB-exemplaren die je wilt hanteren, en voor titels waar de kostprijs zwaarder weegt dan het doel.
• Hoe dan ook, de grade is een mening over de conditie – een zorgvuldige, geïnformeerde mening, maar geen belofte over wat iemand ervoor zal betalen.

Een gesealde Sprint Master voor de Atari 2600 wordt geen ander object op de dag dat het geslabd wordt. De shrinkwrap weet niet dat het gegrade is.

Hier is de eerlijke test welk verzamelaar je bent: als iemand je een geslabd exemplaar van je favoriet uit je jeugd zou geven, zou je dan de koker openen om het spel daadwerkelijk te bezitten? Er is geen verkeerd antwoord – maar het is goed om het van jezelf te weten voordat de woordenschat je geld voor je begint uit te geven.