De Nintendo DS is de verborgen bibliotheek die in het volle zicht ligt

Op elke vlooienmarkt ligt een schoenendoos met losse Nintendo DS-cartridges geprijsd als kauwgom, en ergens in die doos zit meestal één cartridge die meer waard is dan alles anders op de tafel. Dat is de DS in het klein: een van de grootste handheldbibliotheken ooit samengesteld, met werkelijk zeldzame games die schouder aan schouder staan met troep – en bijna niets op het label om je te vertellen welke welke is.

Waarom de grootste bibliotheek van zijn tijd ook het minst gesorteerd is

De DS was een van de best verkochte systemen ooit, en uitgevers reageerden door werkelijk alles te verschepen. Alleen al Ubisoft's Imagine-lijn zorgt voor een kleine berg identieke roze doosjes, en gelicentieerde tie-ins arriveerden per pallet. Die vloedgolf is de reden dat de hele bibliotheek nog steeds als shovelware wordt afgedaan – en het is precies waarom de goede dingen onderbejaagd blijven.

Het patroon dat je moet leren: hoe dichter een game verscheen bij de overdracht naar de 3DS, hoe kleiner de oplage meestal is. Ghost Trick: Phantom Detective (Capcom, 2010), Solatorobo: Red the Hunter (CyberConnect2, 2011) en Pokémon Conquest (2012) kwamen allemaal uit terwijl winkels DS-schapruimte vrijmaakten voor de opvolger. Regionale eigenaardigheden scherpen de jacht verder aan – Cing's Last Window: The Secret of Cape West (2010) werd helemaal niet in Noord-Amerika uitgebracht, wat PAL-exemplaren tot een echt doelwit maakt. Zelfs late gelicentieerde games zoals Dragon Ball Origins 2 (Game Republic, 2010) duiken veel minder vaak op dan de franchisenaam zou doen vermoeden.

Daaronder zit de sleeper-tier: eigenaardigheden uit het middencatalogus zoals Super Princess Peach en Capcom's Mega Man Star Force-serie – games die redelijk verkochten en daarna kapotgespeeld werden. Losse cartridges zijn overal; schone, complete exemplaren zijn de echte jacht.

Scharnieren barsten, behuizingen schuren: controleer alle drie modellen

DS-hardware is nog steeds volop aanwezig, dus laat de staat het filter doen. Elk model faalt op zijn eigen kenmerkende manier:

Original DS (NTR-001, 2004) – de "phat" is gebouwd als een baksteen, maar zijn zilveren behuizing kraakt gemakkelijk en het scharnier wordt losser met de tijd. Controleer beide schermen op dode pixels en bevestig dat de Game Boy Advance-slot aan de onderkant daadwerkelijk cartridges leest.
DS Lite (USG-001, 2006) – de beruchte. Zoek naar een haarfijne scheur in de behuizing precies bij het scharnier; dat begint cosmetisch en eindigt met een bovenscherm dat gaat hangen. Glanzend witte units verkleuren geel door UV-expositie, en versleten schouderknoppen hebben een dubbele druk nodig om te registreren.
DSi (TWL-001, 2008) – de matte afwerking wordt glanzend bij de randen en hoeken. Test beide camera's en de SD-kaartslot, en onthoud dat hij de GBA-slot volledig heeft laten vallen. De DSi Shop is al lang gesloten, dus zie geïnstalleerde DSiWare als een leuke bonus, nooit als een functie waarvoor je betaalt.

Op alle drie, sleep de stylus over het touchscreen in het kalibratiescherm. Diepe krassen of drijvende invoer is de grens tussen een spelerseenheid en een collectie-exemplaar.

Wat "compleet" eigenlijk betekent voor een DS-game

Goed nieuws eerst: standaard DS-uitgaven werden geleverd in plastic keep-cases, dus in tegenstelling tot de kartonnen-generaties ervoor overleeft de case meestal. Het papier binnenin niet. Een echt compleet exemplaar betekent de handleiding – PAL-handleidingen zijn vaak dikke meertalige brokken – plus de gezondheids- en veiligheidsfolder en welke puntenkaart-inserts de regio ook bij voegde. Een cartridge in een lege case geklemd is geen CIB, wat de advertentie ook beweert.

De waarschuwing over fragiel karton geldt precies waar het het meest pijn doet: speciale edities. Grote doosreleases zoals Pokémon SoulSilver met zijn Pokéwalker kwamen in dun bedrukt karton, en ingedrukte hoeken of zonvervaging zullen stilleweg de begeerlijkheid van een exemplaar aantasten. Vraag om foto’s van elke hoek en de binnenste tray – een ongebruikte Pokéwalker die nog in die tray zit is een heel andere klasse item dan een die tienduizend stappen aan een sleutelhanger heeft geregistreerd.

Namaak volgt waar de vraag is

Nikszeggend dat men pony-verzorgingsshovelware gaat namaken. Namaak-DS-cartridges clusteren rond precies de games waar mensen naar zoeken – Pokémon bovenal, met Mario en Zelda vlak daarachter. Vier controles voordat je met grote-naam geld betaalt:

De gegoten tekst. Echte standaardcartridges hebben scherpe "NTR-005" tekst in de achterkant van de behuizing gegoten. Wazige, ondiepe of ontbrekende gieting is je eerste waarschuwingssignaal.
Het label. Vergelijk lettergewicht, kleurverzadiging en printfijnheid met foto's van een geverifieerd exemplaar. Namaak is vaak lichtelijk onscherp, lichtelijk van kleur af, of allebei.
Het gedrag. Namaak houdt routineus geen saves vast en faalt bij connectiviteitsfuncties. Een SoulSilver-cartridge die niet synchroniseert met een Pokéwalker is geen winkelonderhandeling – het is namaak. Loop weg.
De context. Een onberispelijk exemplaar van een veelnamaakte titel van een verkoper zonder historie verdient precies het vermoeden dat je het overal zou geven.

Hier is de conclusie, en die is lichtelijk ketters: de DS is de laatste enorme Nintendo-bibliotheek die je nog met de hand en goedkoop kunt uitzoeken, voordat de consensus versteent over wat zeldzaam is. De shovelware subsidieert de zoektocht – elke doos met cartridges geprijsd als kauwgom is een loterij waar de verliezende loten zakgeld kosten. Dus: wat is de beste cartridge die je ooit uit die schoenendoos hebt getrokken?