“THE MAXIMUM FORCE OF THE FUTURE!” Alles groots moet ergens beginnen. Mad Max is een film die ik als kind voor het eerst heb gezien, en ik herinner me dat ik er tijdens het grootste deel van de film best verveeld door was, met af en toe een adrenaline-boost door de praktische stuntwerk en automotive chaos. Ik waardeerde het, maar werd er niet echt fan van. Natuurlijk was The Road Warrior bij de eerste kijk meteen een klassieker en bleef het een van mijn favoriete films toen ik opgroeide. Ik heb Mad Max pas minstens een decennium niet herbekeken, maar nu ik hem in de afgelopen jaren meerdere keren heb gezien, ben ik gaan waarderen om zijn rustieke, minimale, viscerale aard. Als voorbeeld van vroege Mel Gibson is het ook leuk, want ondanks zijn minimale dialoog kun je de kiem van een hongerige superster zien. Alles wat daarna kwam is beter, maar niets daarvan zou mogelijk zijn zonder Mad Max die het chaotische gevoel van vreugdevol wanorde vestigde dat verder zou worden uitgebalanceerd tot nog meer manische niveaus. Een behoorlijk aangename filmervaring die onbetwistbaar een klassieker is. Wat vinden jullie van Mad Max? Is het jullie favoriete Rod Warrior-film? Laten we hieronder chatten! @shoutfactory