Ik ben nergens geheimzinnig over geweest: The Witch is zonder twijfel mijn favoriete horrorfilm van het afgelopen decennium, en zonder overdreven te zijn, een van mijn favoriete films aller tijden. Wat Robert Eggers met de film heeft bereikt, was een ervaring van unieke, verontrustende, allesoverheersende onheilspellendheid, en hoe vaak ik hem ook kijk (en dat is vaak!), het verliest nooit zijn impact. Natuurlijk, toen The Lighthouse werd onthuld, met letterlijk twee van de grootste, meest fascinerende acteurs die vandaag de dag werken, was ik enthousiast. Ik ben meer dan opgewonden om te zeggen dat The Lighthouse niet alleen aan al mijn wilde verwachtingen voldoet, maar deze ver overtroeft. Hoewel het geen horrorfilm is in de strengste zin van het woord, is de film bezaaid met hetzelfde altijd aanwezige gevoel van dreiging, een dreigende donkerte die alles doordringt. Dezelfde visuele poëzie die The Witch zo onderscheidend en memorabel maakte, blijft ook hier aanwezig, onderscheiden door de perfecte beslissing om in zwart-wit, 35 millimeter film te filmen. Eggers heeft absoluut een stijl, en de neigingen ervan zijn hier in volle kracht aanwezig. Het gevoel van totale isolatie is compleet. De epische, poëtische, soms ingetogen, maar vaak groter dan het leven spel van de twee hoofdrolspelers is een hypnotiserend hoogtepunt van hun capaciteiten. Hun chemie is onmiskenbaar, en de film visueel adembenemend. Alles aan hoe het eruit ziet, klinkt en, het belangrijkste, voelt, is verrukkelijk en vol manische geestdrift. Ik ben volkomen en volledig verliefd op deze film, en het is een fenomenale metgezellende voor The Witch. Om te zeggen dat ik hoop heb op de lang in ontwikkeling zijnde Nosferstu-remake zou de definitie van understatement zijn, en ik wacht officieel ongeduldig op The Northman. KIJK DEZE FILM!!!