Oké, nu is het tijd om in nog een Halloween-continuité te duiken, ditmaal gericht op de krachtige combinatie van Rob Zombie’s unieke kijk op de klassieke franchise. Ik ben de eerste die toegeeft dat ik geen enorme fan ben van Zombie en zijn bijzondere cinema-sensibiliteit. Ik heb nooit echt genoten van zijn 1000 Corpses-films (of hoe ze ook genoemd worden), en hoewel ik zeker ben opgegroeid met White Zombie en wat van zijn solo-materiaal, heb ik mezelf ook nooit een doorgewinterde fan van zijn muziek genoemd. Daarmee alles gezegd, aangezien ik geen enkele heilige relevantie hecht aan de vorige Halloween-films, kan ik zijn visie op een oorsprongsverhaal voor het kwaad dat Michael Myers is, accepteren. Deze film was behoorlijk. Hij had een solide tempo, een imposante Michael Myers, en hoewel de sfeer meer outright dreigend en brutaal was, was het een atmosferische film die uniek is voor Zombie’s gevoelswereld. Ik vind wat hij probeerde te doen leuk, zelfs als de film voor mij nog steeds met een relatief schouderopslag landt, en er weinig verder gaat dan het ontrlemezen van het zinloze, vormloze, ambiguë aard van Myers’ kwaad. Het faalt niet precies, maar het werkt zeker niet volledig. Een oké film, maar nauwelijks de triomfantelijke herwerking van de franchise waar ik op had gehoopt. En wat vinden jullie? Zover deze films verdeeld zijn, ben ik benieuwd naar al jullie meningen!