Over en weer van horror... zo kijk ik ernaar: er zijn veel soorten horror. Er is de lichamelijke en bovennatuurlijke horror die je veilig kunt ervaren door te leven via films, games en romans. Er is de potentiële horror die inherent is aan thrill-seeking, de mysteries van het onbekende en het grote verderbense... dan is er echte horror. Horror die diep in de vezels van je wezen kruipt. Horror die je verandert, die zo onmiskenbare angst oproept dat het de aard van je realiteit buigt. Het kijken naar Battlefield Earth roept al deze horror en meer op. Deze film is een uithoudingsproef van zo’n monumentale verschrikkelijkheid dat het werkelijk voor de meesten onbegrijpelijk is. Het is beangstigend hoe slecht het is. Er is een reden dat Battlefield Earth consequent bovenaan veel lijsten van slechtste films ooit gemaakt staat. Hoewel ik het niet op die specifieke troon zet, denk ik dat een overtuigende argumentatie mogelijk is. Vanaf de allereerste minuten met bizarre camerahoeken, vlekkerige kleurfilters en waanzinnige informatie-dumps wordt het horrorachtig duidelijk dat dit een prullenbrand gaat worden van epische en onvergelijkbare proporties. De schijnbaar eindeloze minuten die volgen zouden deze nieuwe realiteit alleen maar versterken. En hoor, eindelijk, na bijna 15 jaar onbeperkte anticipatie, bezit ik eindelijk een kopie. Ik wou deze prachtige ramp op bluray sinds het begin van het formaat, en het kostte slechts een wanhopig studiosysteem onder dreiging van instorten te midden van een wereldwijde pandemie om het werkelijkheid te maken. Eerlijke afweging? Laat jij het besluiten. Zijn er fans van deze klassieker van de sci‑fi‑epos?