Soms heb je gewoon behoefte aan een lekker, rechttoe-rechtaan, geen poespas, vlijmscherpe ervaring. Niet elke film heeft franchisebait nodig, een gigantisch verhaal van galactische belang, of een hoger, nobel doel om voor te strijden. Nee, soms wil je gewoon iets zien dat in je gezicht zit, rechttoe-rechtaan en to the point, en voor mijn part maakt Becky het zo beter dan wat dan ook. De film is slank, verraderlijk, opmerkelijk bloederig, en onberispelijk geleid door de woeste en charismatische Lulu Wilson. Becky bevat ook een van de weinige rollen die ik ooit heb genoten van Kevin James, als een ontsnapte nazi-gevangene die ongehoorzaam wil zijn. Hij was solide. Zeker tegen het type, maar met wat ervaring en werk kan ik me voorstellen dat hij gemakkelijk overstapt naar serieuzer werk. Eerlijk gezegd, de beschrijving die rondgaat van deze film als een R-rated brutale Home Alone is accuraat. Dat wil zeker niet betekenen dat het een afgeleide concept is, want de film is heel erg zijn eigen wilde beest. Vol actie, opwindend, ik zat de hele film op het puntje van mijn stoel. Fantastisch over alles; wat vonden jullie allemaal van Becky?