De eerste keer dat ik Marble Madness speelde, was op de Genesis. Ik herinner me dat ik geïnteresseerd was in de geometrische visuals, het concept en de schijnbare vrijheid bij het oplossen van de puzzels. Mijn interesse werd verpletterd onder de traagheid van de marmer en het sadistische ontwerp van de levels, maar het was toch leuk. Het spel leek naar elke console en computer op de markt van die tijd te zijn geport, er was geen manier waarop je het kon vermijden. Deze Game Boy-variant kampt met een klassieke screen crunch, maar is over het algemeen een goed spel, op voorwaarde dat je veilig en langzaam speelt.