De originele Xbox-klokcondensator vreet je console op

Elke onverzorgde originele Xbox uit de vroege productieruns draagt een kleine tijdbom op zijn moederbord. Die heet de klokcondensator – een gedrongen componentje waarvan de enige taak is de systeemklok te laten lopen terwijl de console is losgekoppeld – en op revisies 1.0 tot 1.5 staat hij erom bekend elektrolyt te lekken naarmate hij ouder wordt. Die vloeistof is corrosief. Hij kruipt onder de condensator vandaan, vreet de koperen sporen eromheen op, en doet dit alles geruisloos terwijl de console in een kast staat, ogenschijnlijk "perfect werkend".

Het naarste is dat de console jarenlang vrolijk blijft opstarten terwijl de schade zich verspreidt. Tegen de tijd dat hij niet meer opstart, heeft de lekkage vaak genoeg koper weggesleten dat de reparatie verandert van "afvegen en neutraliseren" naar microscopische chirurgie met een multimeter en een brugdraad. Als je een originele Xbox bezit en je hebt hem nog nooit geopend, is dit je teken.

Waarom "klokcap verwijderd" een voordeel is, geen defect

Hier komt het tegenintuïtieve deel: de oplossing is de condensator verwijderen en in de prullenbak gooien. De Xbox draait prima zonder – het enige gevolg is dat de console je vraagt de klok in te stellen nadat hij een tijdje spanningsloos is geweest. Daarom adverteren ervaren verkopers "klokcap verwijderd" als verkoopargument, net zoals een advertentie voor een tweedehands auto zegt "distributieriem vervangen".

Een eerlijke aanbieding zou met die frase drie dingen moeten betekenen: de cap is fysiek verwijderd, het gebied eronder is gereinigd en geneutraliseerd, en de nabijgelegen sporen zijn gecontroleerd op schade. "Gerecap" is een grote belofte – dat zou moeten betekenen dat de verouderde elektrolytische condensatoren op de board (bij voorkeur ook die in de voeding) zijn vervangen door nieuwe, niet alleen de klokcap eruit getrokken. Als een advertentie "gerecap" zegt, vraag dan welke caps en vraag om een foto van het board. Een verkoper die het werk heeft gedaan laat het graag zien. Een verkoper die een woord nadoet dat hij elders zag, wordt stil.

Een echte uitzondering: de laatste revisie 1.6 gebruikte een ander onderdeel dat niet bekend staat om te lekken, daarom zeggen zorgvuldige beschrijvingen dingen als "1.6 – geen klokcap-probleem". Als een verkoper je de boardrevisie kan vertellen, is dat al een groen teken.

De dvd-drive-loterij waar niemand het over heeft

Microsoft betrok Xbox-schijfstations van meerdere fabrikanten, en ze verouderen niet allemaal gelijk. Thomson-drives zijn met afstand de minst geliefde in de community – zwak lezen en ladeproblemen zijn al twee decennia hun handelsmerk – terwijl Samsung-drives de beste reputatie hebben voor het lezen van schijven, met Philips en Hitachi ergens daartussen. Van buiten kun je niet zien welke je krijgt, dus het komt neer op hoe de console daadwerkelijk getest is.

"Getest, werkt" betekent vaak "hij ging aan en toonde het dashboard". Dat is geen test van de drive. Vraag specifiek:

• Laadt hij een geperste retail-schijf helemaal door tot het speelgedeelte – iets als een CIB-kopie van Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth – niet alleen tot het titelscherm?
• Opent en sluit de lade met zijn eigen motor, zonder duwtje? Een versleten aandrijfriem toont zich hier eerst.
• Eventuele foutmeldingen over "vuile of beschadigde schijf", zelfs incidenteel? Intermitterend is hoe deze drives falen.

Duke vs Controller S: waar de slijtage zich verstopt

De Duke – de enorme launch-controller – en de kleinere Controller S die hem verving slijten verschillend. Bij een Duke controleer je het rubber van de thumbstick, dat glad gepolijst raakt en bij veel gebruik kan scheuren, en de afbreekbare kabelconnector, die na twintig jaar precies zo vaak overbelast en los komt te zitten als bedoeld. De Controller S overleeft over het algemeen beter, maar zijn kleinere faceknoppen hebben meer kans om te blijven plakken door ingesleten vuil, en zwaar gebruikte exemplaren krijgen sponzige triggers.

Hoe dan ook, sta erop dat hij in een echt spel getest is. Stick drift en dode zones komen niet aan het licht in een dashboardmenu.

Wat de behuizing betreft: zwart plastic verbergt UV-schade veel beter dan de grijze Nintendo-consoles uit die tijd, dus een echt vergeelde Xbox heeft meestal ergens een slechte leefomgeving gehad – controleer de onderkant en achterste ventilatieopeningen, waar nicotine en zonne-exposure het eerst zichtbaar worden. Het groene juweel op de deksel is op zichzelf ook een aanwijzing: de hars staat erom bekend fijne interne craquelures te ontwikkelen met de leeftijd. Het is cosmetisch, maar het is een redelijke toets voor elke claim van "mint condition".

Vragen die getest scheiden van echt getest

Voordat je op een beschrijving vertrouwt, krijg antwoord op deze – vooral bij multi-console kavels zoals dit drie-Xbox-bundel, waar één lekkend board zich kan verbergen achter twee gezonde:

• Welke moederbordrevisie is het, en is de klokcap verwijderd? Een foto van dat gebied van het board zegt meer dan elk bijvoeglijk naamwoord.
• Welk merk dvd-drive zit erin, en laadt hij spellen tot het speelgedeelte?
• Is de harde schijf origineel, en start hij naar een stock dashboard – of is hij softmodded? Mods zijn niet het probleem; niet-gerapporteerde mods wel.
• Zijn de controllers echte Microsoft-controllers, en centreren de sticks netjes?

Hier is de ongemakkelijke waarheid: een onverzorgde originele Xbox is niet "niet getest, waarschijnlijk prima". Het is een console met een bekende, gedocumenteerde faalmodus die elk jaar dat hij genegeerd wordt iets erger wordt. De scheidslijn in deze hobby blijft niet eeuwig CIB versus los – het wordt consoles die iemand op tijd opende versus de consoles die niemand opende. Aan welke kant van die lijn staat jouw plank?