PS2 Fat vs Slim en de SCPH-nummers waar verzamelaars eerst naar kijken

Draai de console om voordat je geld overhandigt. De sticker aan de onderzijde van elke PlayStation 2 draagt een SCPH-modelnummer, en die paar tekens vertellen je meer dan de verkoper ooit zal doen: welke schijfunit erin zit, of hij een harde schijf kan hebben, hoe hij omgaat met PS1-schijven, en hoe makkelijk hij softmodbaar is. Sony bouwde PS2's meer dan een decennium, en ze zijn nadrukkelijk niet allemaal hetzelfde apparaat.

Hoe je een SCPH-nummer in tien seconden leest

Elke PS2 draagt hetzelfde kenteken: SCPH gevolgd door vijf cijfers, af en toe met een letterachtervoegsel voor speciale kleuren. De voorste cijfers zijn de generatie. SCPH-10000, 15000 en 18000 zijn de Japanse launch-era fats – de 10000 had beroemdelijk een DVD-stuurprogramma nodig dat vanaf het geheugenkaartje geladen moest worden om films af te spelen. De 30000- en 39000-series zijn de wereldwijde werkpaarden, de 50000 is de laatste en beste fat, en alles vanaf 70000 omhoog is een slim.

Het laatste cijfer is de regiocode, en het is het verschil tussen een machine voor je PAL-bibliotheek en een dure presse-papier:

• 0 – Japan (NTSC-J)
• 1 – Noord-Amerika (NTSC-U/C)
• 2 – Australië en Nieuw-Zeeland (PAL)
• 3 – Verenigd Koninkrijk (PAL)
• 4 – continentale Europa (PAL)

Dus een SCPH-50004 is een Europese late-model fat, en een SCPH-70001 is een first-run Noord-Amerikaanse slim. Tien seconden, geen giswerk, geen vertrouwen op een advertentiefoto van veraf.

Waar de fat zijn gewicht verdient

De party trick van de fat is de expansiebay. Plaats Sonys netwerkadapter en een harde schijf en je hebt de setup waarvoor Final Fantasy XI eigenlijk verscheen – en de rig waar online-tijdperk eigenaardigheden zoals Resident Evil Outbreak File #2 omheen waren ontworpen. Geen enkele slim had het.

Vroege fats hebben ook een i.Link (FireWire) poort voor system-link play, stilletjes verwijderd vanaf de 50000-serie. Waar de vroege fats minder geliefd om zijn is de drive zelf: de 30000-generatie's Disc Read Error-reputatie was zo slecht dat het uiteindelijk leidde tot een collectieve rechtszaak in de Verenigde Staten. Lasers kunnen worden uitgelijnd, maar een console die al jaren cutscenes overslaat heeft meestal al iemands schroevendraaier ontmoet.

Daarom is de SCPH-50000-serie de stille favoriet. Hij behoudt de expansiebay, voegt een ingebouwde infraroodontvanger voor de DVD-afstandsbediening toe, ondersteunt progressive-scan DVD-weergave, werkt stiller, en zijn drive heeft een veel beter overlevingsrecord. Als je één PS2 wilt die alles doet wat het platform ooit beloofde, is dit degene.

De slim waar verzamelaars echt op jagen is de eerste

De redesign uit 2004, SCPH-70000, is een wezenlijk andere computer met hetzelfde logo. Ethernet verhuisde onboard, de voeding werd een externe adapter, en de expansiebay verdween – daarom eindigde het harde-schijf-tijdperk de dag dat de slim arriveerde.

Vanaf de SCPH-75000 fuseerde Sony de Emotion Engine en Graphics Synthesizer op één chip en wisselde de originele MIPS I/O-processor voor een PowerPC-gebaseerd onderdeel met de bijnaam Deckard, dat de oude chip in software emuleert. Het werkt opmerkelijk goed – en struikelt nog steeds over een korte lijst van PS2- en PS1-titels met glitches die de eerdere hardware nooit liet zien.

De laatste SCPH-90000 haalt de voeding weer in de behuizing en is de netste PS2 ooit gemaakt, maar zijn laatste BIOS-revisies sloten de deur naar de klassieke geheugenkaart-softmod. Daarom is de bescheiden 70000 de fijnproevers-slim: origineel chipsetgedrag, netwerkpoort inbegrepen, geen late-model voetnoten.

Behuizingen en kleuren veranderen het schap, niet het apparaat

Japan kreeg de leuke varianten – de SCPH-37000-lijn alleen al kwam in Ocean Blue en de "European Automobile Color Collection"-tinten zoals Light Yellow en Astral Blue. PAL-gebieden zagen meestal Satin Silver fats, daarna roze en witte slims. Een zeldzame behuizing is echt schaars, en doosvoorbeelden met bijpassende inserts zijn degene die verzamelaars stil krijgen. Maar eronder is het welke revisie het nummer aangeeft: een prachtige behuizing op een Deckard-era slim heeft nog steeds Deckard-era eigenaardigheden.

En geen enkele revisie verandert de bibliotheek. The Simpsons: Hit & Run speelt identiek op een launch fat en een laatste slim. Waar hardware wel uitmaakt is aan de randen: lightgun-games zoals Time Crisis 2 hebben een GunCon 2 nodig, en de GunCon heeft een CRT nodig – geen enkele PS2-revisie lost dat op, alleen je televisie doet dat.

Dus hier is de eerlijke hiërarchie: koop een SCPH-50000 fat als je het hele platform wilt, een 70000 slim als je het klein wilt, en beschouw alles daarbuiten als curiositeit of donor. Of negeer het allemaal, want de beste PS2 is nog steeds degene waarvan de laser een schijf in één keer leest. In welk kamp zit jij – bay-loyalist, of brick-and-slim?