De Wii is overal – wat is er dan eigenlijk zeldzaam?

Ergens in een la bij jou ligt een witte Wii onder een kluwen kabels, de sensorbalk om een afstandsbediening gewikkeld met een lichtjes aangevreten siliconenhoes. Nintendo heeft meer dan 100 miljoen van die dingen verzonden, en het voelt soms alsof de helft ervan werd gedoneerd, doorverkocht of vóór 2013 aan een neefje gegeven. Die overvloed is precies wat de Wii interessant maakt om te verzamelen: de hardware is bijna gratis, dus alle verzamelaarsaandacht concentreert zich op de dingen die dat niet zijn.

Klap hem eerst om: waarom RVL-001 de enige Wii is die het najagen waard is

De lanceringsepisode RVL-001 is stiekem twee consoles in één. Klap de kleppen bovenop open en je vindt vier GameCube-controllerpoorten en twee memorycard-slots – hij speelt GameCube-discassen native af. Voor iedereen die een Nintendo-plank wil opbouwen, verandert dat een goedkope witte doos in een van de meest praktische machines die het bedrijf ooit maakte.

De 2011 RVL-101 "Family Edition" schrapte dat in alle stilte: geen kleppen, geen poorten, geen GameCube-weergave, en hij is ontworpen om horizontaal te liggen. Daarna kwam de RVL-201 Wii Mini – een rood-zwart top-loader die eerst in Canada uitkwam, zonder internet, zonder SD-sleuf en zonder GameCube-ondersteuning. Het grappige aan kostenbesparende revisies is dat niemand ze destijds wilde, dus de Mini is nu in veel regio's zeldzamer in doos. Koop de RVL-001 om hem echt te gebruiken; noteer dat de Mini bestaat als je een completist bent met plaats op de plank.

Laat uitgebrachtes zijn waar het geld eigenlijk verstopt zit

In de laatste jaren van de Wii waren winkels al verder gegaan, werden oplagen kleiner, en juist daar stegen de waarden. De Operation Rainfall-drieklank is het schoolvoorbeeld: Xenoblade Chronicles (Monolith Soft), The Last Story (Hironobu Sakaguchi's Mistwalker) en Pandora's Tower verschenen allemaal laat in de levenscyclus van de console, na een fanactie die hun westerse releases eiste – en de NTSC-U Xenoblade was grotendeels een GameStop-zak. Complete exemplaren van alle drie handelen ruim boven de goedkoop-imago van de Wii.

Andere betrouwbare doelen: de steelbook Metroid Prime Trilogy, Fire Emblem: Radiant Dawn, en de Skyward Sword limited edition met zijn gouden Wii Remote Plus. Ondertussen werden Wii Sports en Mario Kart Wii in zulke aantallen verkocht dat ze nooit zeldzaam zullen worden – los verkocht, in ieder geval. Geseald is een ander verhaal: zelfs een veelvoorkomend partyspel als Wii Party wordt interessant op het moment dat de krimpfolie zo veel Kerstmissen overleefd heeft.

De checklist voor compleetheid waar de meeste advertenties geheimzinnig over doen

"In doos" doet veel werk in de gemiddelde Wii-advertentie. Voer de controles uit:

• Sensorbalk (RVL-014): bedraad, fragiel en eeuwig zoekgeraakt. Een "complete" console zonder zo'n balk is dat niet – en hoewel elke infraroodbron technisch gezien in een noodsituatie werkt, veel succes met het uitleggen van de kaarsen.
• Polsbandjes: lanceringsremotes werden geleverd met een dun bandje; na die eerste winter waarin remotes door televisies gingen, gaf Nintendo een dikker bandje met een stevigere sluiting en, vanaf 2007, de siliconen Remote Jacket uit. Het type bandje is een snelle echtheidstest voor elke console in "launch condition".
• Interne trays en inzetstukken: de kartonnen tray, stapel handleidingen, papieren inserts, plus de standaard en ronde stabilisatieplaat waarmee de verticale RVL-001 werd geleverd. Deze verdwijnen het eerst en zijn later bijna onmogelijk eerlijk te vinden.
• De Wii Sports-variantval: pack-in exemplaren werden vaak geleverd in een kartonnen sleeve, niet in een reguliere retailkeepcase. Een sleeve-disc in een standaard doosje stoppen is niet fout, maar het is ook niet origineel – een echte retail Wii Sports is een op zichzelf staand verzamelitem.

De vreemde randapparatuur die niemand bewaarde

Het accessoire-ecosysteem van de Wii was heerlijk losgeslagen, en omdat het destijds allemaal als plastic rommel aanvoelde, zijn geboxte exemplaren vaak schaarser dan de games. De Wii Zapper-behuizing werd gebundeld met Link's Crossbow Training – een van de weinige Zelda-gebrandmerkte releases die je nog goedkoop kunt oppikken. De Balance Board kwam met Wii Fit en belandde meestal als badkamerschaal; er eentje vinden in doos met het spel en de handleidingen is lastiger dan het rechtvaardigt.

Voeg de Wii Wheel, de Classic Controller Pro en de MotionPlus-dongle met zijn verlengde rubberen hoes toe – die hoes alleen al is een kleine valkuil voor compleetheid, omdat iedereen hem op dag één weggooide. Dit is de leuke tier van Wii-verzamelen: niets kost veel nog, en bijna niets is intact overgebleven.

Dus hier is de eerlijke conclusie: de Wii is de goedkoopste tijdmachine in consoleverzameling, en het moeilijke was nooit er een vinden – het is er een vinden die niemand aangeraakt heeft. Sla de tiende losse console over en steek je geld in bandjes, hoezen, trays en laat uitgebrachte discs. En vertel ons: welk Wii-item in jouw collectie zou je nooit verkopen?