Co dokładnie oznaczają oznaczenia PAL, NTSC-U i NTSC-J dla kolekcjonerów

Połóż obok siebie europejską (PAL) kopię Sonic the Hedgehog 2 i amerykańską i naciśnij start. Wersja europejska działa wyraźnie wolniej – włącznie z muzyką – ponieważ została przygotowana pod inny standard telewizyjny, a nie dla twojej wygody. To w jednym zdaniu region coding: ta sama gra na tym samym krzemie zachowuje się inaczej w zależności od tego, pod sygnał którego kontynentu była zaprojektowana.

Jeśli kupujesz retro gry przez granice, te trzy-literowe kody decydują, w co możesz grać, jak to działa i ile twoja kolekcja naprawdę jest warta. Rozszyfrujmy je porządnie.

Trzy litery, które decydują o działaniu gry

PAL, NTSC-U i NTSC-J wyglądają jak żargon oceniający, ale najpierw są standardami telewizyjnymi, a potem etykietami marketingowymi. Stary świat nadawczy był podzielony na dwie części i konsole musiały wybrać swoją stronę:

NTSC-U – Ameryka Północna. Odświeżanie 60Hz, około 480 widocznych linii.
NTSC-J – Japonia. Również 60Hz, ale oddzielny region ze względu na blokady.
PAL – większość Europy oraz Australia. Odświeżanie 50Hz, więcej linii skanowania na klatkę.

To 50Hz kontra 60Hz to część, która wciąż boli. Gra zsynchronizowana na 60 aktualizacji na sekundę, leniwie przeniesiona do regionu 50Hz, działa około 17% wolniej – a ponieważ wczesne telewizory PAL rysowały więcej linii, wiele konwersji zostało też ściśniętych w letterbox z czarnymi pasami u góry i dołu. Niektóre wydania PAL zostały poprawnie przetaktowane; wiele na Mega Drive po prostu nie. Gdy europejski kolekcjoner szuka japońskiej lub amerykańskiej kopii, często nie chodzi o snobizm importu – to jedyny sposób, żeby zagrać w grę z prędkością, jaką zamierzali twórcy.

Dlaczego Mega Drive odpowiada nazwie Genesis w Ameryce

Sega wprowadziła swoją 16-bitową maszynę w Japonii w 1988 jako Mega Drive, ale nie udało się zdobyć tej nazwy w Stanach Zjednoczonych. Więc amerykańska konsola stała się Genesis w 1989, a Europa otrzymała branding Mega Drive w 1990. To samo serce Motorola 68000, ta sama biblioteka gier, dwa paszporty.

Dlatego ogłoszenia w marketplace wyglądają sprzecznie: konsola Mega Drive i Genesis z oryginalnym pudełkiem Sonic the Hedgehog 2 mogą stać obok siebie i opisywać sprzęt oraz oprogramowanie z tej samej rodziny. Żadna z nazw nie jest błędna. Nazwa na pudełku mówi tylko, do którego regionu przedmiot został wysłany – co, jak zaraz zobaczymy, ma ogromne znaczenie, gdy kolekcjonowanie staje się poważne.

Blokady regionu, karty konwerterowe i zestaw przetrwania importera

Znajomość kodów to połowa sukcesu; druga połowa to słownictwo, które spotkasz, gdy spróbujesz uruchomić import. Terminy, które warto znać:

Region lock – każda bariera uniemożliwiająca uruchomienie oprogramowania z innego regionu. Czasami jest to fizyczne: japońskie obudowy kartridży Mega Drive mają inną formę i nie wejdą w europejską konsolę bez pomocy. Czasami to kod: późniejsze Mega Drive wysyłały się z TMSS, kontrolą uruchamiania, która wyświetla ekran "Produced by or under licence from Sega" i odmawia niezarejestrowanym kartridżom.
Converter cart – adapter przepustowy, który siedzi między importowanym kartridżem a twoją konsolą, omijając kształt obudowy i, w niektórych systemach, kontrolę blokady.
50/60Hz switch mod – modyfikacja sprzętowa, która pozwala konsoli PAL wyjść na 60Hz, przywracając pełną prędkość. Switchless mod robi to samo za pomocą kombinacji przycisków na padzie zamiast wywierconego otworu w obudowie (radość dla kolekcjonerów niezmodyfikowanych obudów).
Step-down transformer – japoński sprzęt oczekuje sieci 100V. Zawsze sprawdzaj zasilacz zanim włożysz import do europejskich gniazdek; zapach spalonego PSU to nie jest kolekcjonerski dodatek.

Jedno współczesne ułatwienie: większość aktualnych telewizorów i upscalerów chętnie akceptuje zarówno sygnały 50Hz, jak i 60Hz, więc stary problem "mój telewizor pokazuje migający czarno-biały bałagan" w dużej mierze odszedł na emeryturę.

Dlaczego pudełko PAL i pudełko NTSC nigdy nie będą zamienne

Tu grawalność i zbieractwo rozchodzą się. Dla gracza skonwertowany import to rozwiązany problem. Dla kolekcjonera region jest częścią tożsamości przedmiotu – a CIB (complete in box) implikuje pasujące pudełko, instrukcję i kartridż z tego samego regionu.

Różnice sięgają dalej niż wymiana loga. Amerykańskie wydania Genesis, europejskie wydania Mega Drive i japońskie wersje tej samej gry często mają inne grafiki na okładce, inne układy grzbietu i inne języki w instrukcjach – instrukcje PAL często są wielojęzycznymi cegłami. Kart z regionu PAL włożony do amerykańskiej obudowy Genesis nie jest kompletną kopią; to połączenie części, i poważni kupujący odpowiednio to wycenią. Dlatego zdjęcia mają znaczenie w każdym ogłoszeniu z pudełkiem – sprawdź, czy tamta kopia RoboCop Versus The Terminator na Genesis pokazuje kartę, obudowę i grafikę, które faktycznie do siebie należą, zanim się zobowiążesz.

Szczera konkluzja: regiony nie są przeszkodą, to hobby działające potrójnie. Każda klasyczna biblioteka istnieje trzykrotnie, z inną grafiką, innymi prędkościami i inną rzadkością w każdym terytorium. Purysci powiedzą ci, żeby zbierać NTSC-J, bo to właśnie widzieli deweloperzy na swoich monitorach. Twierdziłbym, że poprawny region to ten, którego okładkę wpatrywałeś się jako dziecko. Po której stronie kupujesz – wersji, która działa poprawnie, czy wersji, która ci odczuwa dobrze?